jole de maria

“Dała nam ... nie tylko kolejny przykład swego pięknego, barwnego głosu mezzosopranowego i swoich możliwości jako śpiewaczka, ale oddała w kilku taktach głębię postaci"

powiedział o niej wielki krytyk muzyczny Alfredo Parente na łamach” Il Mattino di Napoli „w dniu 14.02.1959, po  wykonaniu "Conchita" w Teatro San Carlo.

Znalazła się wśród laureatów konkursu w Spoleto, zaśpiewała  szeroki repertuar, od Cimarosa do Mascagni w różnych teatrach, w tym Teatro dell’Opera w Rzymie, Teatro Massimo w Palermo, Teatro Massimo Bellini w Katanii i Teatro San Carlo w Neapolul  , gdzie śpiewała przez kilka sezonów z rzędu, aż do czasu wyjazdu za granicę.

W swoim  tournee była na Festival dell'Opera Italiana w Dublinie , w Teatro San Carlos w Lizbonie, w Cairo Opera House, w Lugano, Belfaście, Alexandrii, etc.

Ma na swoim koncie koncerty w Radiu i Telewizji RAI (ostatnio także na  cd), jak i również w stacjach radiowych i telewizyjnych  w Europie i za oceanem.

Otrzymała wiele nagród (OPEC): le Targhe d'oro Beniamino Gigli, Maria Callas, Tito Schipa, Giacomo Lauri Volpi, Mario Del Monaco, Gianna Pederzini.

W teatrach operowych  występowała pod dyrekcją najznakomitszych mistrzów XX wieku: Vincenzo Bellezza, Tullio Serafin, Ottavio Ziino, Oliviero De Fabritiis, Alberto Erede, Francesco Molinari Pradelli, Armando La Rosa Parodi, Ferruccio Scaglia, Umberto Cattini, Franco e Giuseppe Patanè...

Na łamach najbardziej prestiżowych gazet wybitni krytycy muzyczni, jak Alfredo Parente, Franco Abbiati, Rubino Profeta pisali o niej pochlebne słowa.

Kobieta o wielkim sercu, nagle przerwała  karierę na scenach włoskich i międzynarodowych teatrów operowych , gdy poważne problemy rodzinne zmusiły ją do wyjazdu do Argentyny, gdzie pozostała przez siedem lat.
Podczas okresu spędzonego w Argentynie śpiewała  w programach radiowych i telewizyjnych, oraz kontynuowała z wytrwałością  i uporem naukę, powoli rozwijając technikę, które pozwoliła jej rozwinąć głos od mezzosopranu do  do sopranu koloraturowego, zachowując nienaruszone ciepło i aksamitną barwę głosu.
W 1967 roku wróciła do Włoch z krótką wizytą do rodziców. Uczestniczyła w koncercie w Circolo Artistico di Napoli , z okazji 70-lecia jego powstania, zorganizowanym przez
Ettore De Mura.

Po powrocie do Włoch nie ma możliwości powrotu do swego świata artystycznego.

Występowała na  licznych koncertach, zorganizowanych przez jej drugiego  męża –menagera Silvano Nicolai, zakochanego, także w jej głosie. Na fortepianie towarzyszył jej  M° Rolando Nicolosi.

W 2001 r. ze względu na stan zdrowia swego męża Silvano, przeniosła się do Galati Mamertino w prowincji Mesyna. W spokoju w Nebrodi, nadal doskonaliła swoją technikę wokalną i nagrała płyty ": “Jole De Maria, un’ugola sette voci”, “Musica Sacra”, “Jole De Maria, un’ugola sette voci 2”, “Jole De Maria, un’ugola sette voci 3”, powracając do Rzymu tylkoaby je nagrać.
W 2004 roku, wkrótce po śmierci Silvano, zachorowała. Przekonana przez siostrę Elenę opuściła Sycylię, zamieszkała w Tor Lupara Fonte Nuova (Rzym).

W 2005 roku nagrała “Successi internazionali” i  w 2006 roku “Romantico” .

Dzięki nagraniu  płyt, nad którymi pracowała do ostatnich dni swego życia, pozostał wspaniały ślad jej  śpiewu.

Zmarła 23 maja 2007 roku.

W roku 2007 została opublikowana - na płycie Cd – opera Monte Ivnor, nagrana dla RAI w 1957 roku . Nasze Stowarzyszenie wraz z gminą  Fonte Nuova  zorganizowało "Omaggio a Jole De Maria, un'ugola sette voci",  na rzecz AIRC (Włoskie Stowarzyszenie Badań nad Rakiem).